پشتیبانی

متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی متن آزمایشی 

تماس با ما

اطلاعات تماس

تلفن: 86176746387

آدرس : یلسیبلیل

حذف ترکیبات نیتروژن دار :

وجود بیش از حد نیتروژن و فسفر منجر به تقویت رشد جلبک ها و گیاهان آبزی و ایجاد شکوفائی جلبکی یا اوتریفیکاسیون میشود. تجمع لخته های جلبکی در سطح آب علاوه بر ایجاد مناظر زشت، بدلیل تجزیه شدن سبب مصرف اکسیژن محلول میشود و حیات آبزیان را بدلیل بخطر می اندازد. وجود نیترات در آب آشامیدنی نیز برای نوزادان سمی بوده و عارضه سندروم بچه آبی را سبب میشود. آمونیاک نیز مصرف مواد گندزدا را افزایش میدهد. روش های حذف مواد نیتروژن دار بنابه نوع آنها بروش های فیزیکی، شیمیائی و بیولوژیکی تقسیم میشود. مواد نیتروژن دار در فاضلاب خام عمدتا" شامل آمونیاک (حدودا" 70%) و نیتروژن آلی (حدودا" 30%) میباشد. روش های حذف آمونیاک به هر سه صورت فیزیکی،شیمیائی و بیولوژیکی انجام میشود. در روش فیزیکی، در PH بالا (حدود 11)، بیشتر آمونیوم در فاز مایع، بصورت آمونیاک درآمده و توسط برجهای دفع با هوا، بیش از 97% آمونیاک کاهش می یابد. در روش شیمیائی، از فرآیندهای کلرزنی تا نقطه شکست و تبادل یونی با زئولیت استفاده میشود. در روش اول، کلر باعث اکسایش آمونیوم و تبدیل آن به محصولات میانی مانند کلرآمین و در نهایت گاز نیتروژن میگردد. در روش دوم با استفاده از زئولیت کلینوپتی لولایت، آمونیاک در فاز مایع با کاتیون سدیم جایگزین می شود و از فاز مایع جدا میشود. در روش حذف بیولیوژیکی ترکیبات نیتروژنه، از فرآیند نیتریفیکاسیون و دی نیتریفیکاسیون استفاده میشود که در تصفیه خانه های فاضلاب این روش بسیار متداول میباشد. نیتریفیکاسیون یک فرآیند دو مرحله ای است که باکتریهای شیمیواتوتروفیک هوازی (نیتروزومانوس) در ابتدا نیتروژن آمونیاکی را به نیتریت و سپس نیتریت توسط نیتروباکترها به نیترات اکسید میشود. این فرآیند هم در سیستم های رشد معلق و هم در فرآیندهای رشد چسبیده قابل انجام است. این فرآیند باعث کاهش PH فاضلاب میشود. غلظت آمونیوم، غلظت اکسیژن محلول،  PH و نسبت BOD5/TKN  فاکتورهای کنترل کننده فرآیند نیتریفیکاسیون میباشند.

       پکيج فلزی حذف بيولوژيکی مواد مغذی

در فرآیند دی نیتریفیکاسیون، توسط باکتریهای هتروتروفیک نیترات احیاء شده و به گاز نیتروژن تبدیل میشود. این باکتریها در شرایط بیهوازی (Anoxic) از نیترات بعنوان گیرنده الکترون استفاده نموده و ضمن اکسیداسیون مواد آلی آنرا به گاز نیتروژن احیاء میکند. این فرآینـد باعث افزایش PH و جبران بخشی از قليائيت مصرف شده در فرآيند نيتريفيکاسيون را ميکند. از جمله فاکتورهای کنترل کننده فرآيند دی نيتريفيکاسيون ميتوان به غلظت نيترات، غلظت اکسيژن محلول، PH و درجه حرارت. اشاره کرد. فرآيندهای نيتريفيکاسيون و دی نيتريفيکاسيون ميتوانند در يک راکتور و يا بصورت جداگانه انجام شوند و بر اساس نحوه قرارگيری راکتورهای مذکور و ميزان و نحوه برگشت لجن، انواع مختلفی از فرآيندهای حذف مواد نيتروژنه مانند MLE و باردنفو تعريف شده اند.

حذف ترکیبات فسفردار :

فسفر موجود در فاضلاب به سه صورت ارتوفسفات، پلی فسفات و فسفر آلی وجود دارد. 70% فسفر در فاضلاب خام شهری بصورت پلی فسفات و فسفات آلی وجود دارد و 10% آن بصورت معلق میباشد که در مخزن ته نشینی اولیه حذف میشود و 10 تا 30 درصد فسفر ورودی نیز در سنتز سلولی میکروارگانیسمها مصرف میشود. در فرآیند بیولوژیکی میزان حذف فسفر تنها 1% مقدار BOD5 میباشد که این میزان حذف نمیتواند باعث دستیابی به استانداردهای تخلیه پساب به آبهای سطحی (1ppm) شود. حذف و کاهش فسفر در فاضلاب به دو روش شیمیائی و بیولوژیکی انجام میشود. در روش شیمیائی، فسفر به کمک نمکهای فلزی (آهن ، آلومینیوم) درمحدوده PH 5.5 الی 7 و یا آهک (در PH حدود 11) تشکیل رسوب میدهد. درصد حذف بالاتر و حذف همزمان کلوئیدها و کاهش بیشتر بار آلی از مزایای این روش و افزایش حجم لجن، افزایش هزینه راهبری و افزایش TDS از معایب این روش نسبت به روش بیولوژیکی محسوب میشود. در روش تصفیه بیولوژیکی، باکتریهای ذخیره کننده فسفر (PAO)، در شرایط بیهوازی با تجزیه مواد آلی با قابلیت بالای تجزیه پذیری بیولوژیکی، اسیدهای چرب فرار را بصورت پلی هیدروکسی بوتیرات (PHB) در خود ذخیره کرده و فسفر را بصورت فسفات آزاد میکنند. سپس با قرار گرفتن این باکتریها در شرایط هوازی میتوانند به مقدار چندین برابر حد نیاز خود فسفر را بصورت شکل پلی فسفات در خود ذخیره کنند. عوامل محیطی (PH، درجه حرارت، DO)، حضور مواد آلی با قابلیت تجزیه پذیری بالا، زمان تماس، نسبت BOD5/TP (حداقل 20) و میزان نیترات در فاضلاب ورودی از فاکتورهای کنترل کننده فرآیند حذف فسفر میباشند.بر اساس زمان اقامت در راکتورهای بیهوازی و هوازی و میزان و نحوه برگشت لجن، انواع مختلفی از فرآیندهای حذف فسفر مانند AO و UCT تعریف شده اند.

TOP